Βασικός άξονας της αφήγησης του Γιώργου Πολυχρονίδη, είναι οι κατάρες που διατυπώνονται από τους ήρωες και τις ηρωίδες του βιβλίου. Μπορεί σήμερα να μην πιστεύει κανείς στην επαλήθευση κάποιας κατάρας. Τα παλιά χρόνια όμως οι άνθρωποι, θεοσεβούμενοι, θεωρούσαν τις κατάρες έργο του διαβόλου. Και όταν από συμπτώσεις φαίνονταν να επαληθεύεται, αυτή η πίστη σε ένα υπερφυσικό γεγονός, παγιωνόταν. Έτσι, κανένας δεν επιθυμούσε να είναι στόχος μιας κατάρας. Ο συγγραφέας αφηγείται με ρέουσα γλώσσα γεγονότα και καταστάσεις, που είτε συγκλόνισαν τις οικογένειες και τα πρόσωπα που εμπλέκονται, είτε συγκλόνισαν ευρύτερα τον Ελληνισμό με τις νίκες και της ήττες του, με τις χαρές και τα δάκρυά του. Μέσα από το αφήγημα αυτό ζει κανείς την καθημερινότητα των ταπεινών κατοίκων των χωριών της Θράκης, τον ιδρώτα και τους κόπους τους, τις αγωνίες και τις ελπίδες τους, τις χαρές και τις επιτυχίες τους. Έτσι το βιβλίο αυτό, χωρίς να αποτελεί επιστημονικό εγχειρίδιο λαογραφίας, μας δίνει ολοζώντανες εικόνες από τη λαογραφία των παραποτάμιων χωριών του Έβρου, δηλαδή από τα ήθη και τα έθιμά τους, τον τρόπο ζωής, την αντιμετώπιση της γέννησης και του θανάτου, την χειρωνακτική καλλιέργεια της γης, τα γλέντια, τις ανθρώπινες καλές ή κακές συμπεριφορές, την εμπειρική σοφία τους κ.λπ."